czy można się przygotować na przyjście dziecka?


Oj chodziło mi od dawna gdzieś po głowie, żeby wyrzucić z siebie to co czuję i jak się czuję. Nie wiem jak to odbierzecie, bo tak jakby mój blog starałam się trzymać w konwencji wnętrzarskiej, raz na jakiś czas pozwalając sobie na osobiste wyznania nie na temat. Jednak emocje i hormony, które we mnie aktualnie buzują muszę gdzieś wyrzucić bo mnie cholera jasna trafi. I żeby nie było - nie kołaczą we mnie same złe emocje albo same dobre. Raczej ten kłębek niepokoju od pozytywnych do negatywnych reakcji miota mnie między szczęśliwą matką a zakompleksioną i spanikowaną nastolatką.

Pamiętam czasy, nie żeby to było jakoś mocno dawno temu, kiedy byłam na studiach i miałam mega ogromne parcie na bycie mamą. Wydawało mi się wtedy, że to jest ten moment, że ogrom emocji i uczuć, które w sobie posiadam to jest ten instynkt macierzyński i już teraz natychmiast muszę to z siebie wyrzucić bo zwariuje. Kiedy jak nie teraz kiedy to pałam największą na świecie mocą chciejstwa bycia mamą! Już się wszystkiego nauczyłam, już się wszędzie wyszalałam, już teraz czas na krok dalej. Jestem w takim wieku, że jak moje dziecko będzie chodziło na studia to jeszcze będziemy razem piwko pić i nóżką tupać. Tego właśnie chce więc już teraz dajcie mi proszę tę szansę! No i sobie pomyślicie teraz, że szalona nienormalna.... Skoro chciałam to co stało na przeszkodzie. A no właśnie. Mam w sobie coś, co nazwałabym zdrowym rozsądkiem w wersji dla niepokornych dziewczynek. Jestem impulsywna i często mam tak, że zrobię zanim pomyśle. Ale nie tyczy się to tak ważnych spraw jak choćby decyzja o byciu matką. Tenże rozsądek w takich momentach krzyczy i tupie próbując ściągnąć mnie na ziemię. Skłania do myśli i refleksji. Do poważnego przeanalizowania tematu a nie kierowania się tylko emocjami. Ten też rozsądek podał mi na dzień dobry pierwsze proste i zarazem oczywiste pytanie - po co się tak spieszysz? Przetrzymałam i zwalczyłam nieodpartą chęć posiadania dziecka. Wtedy też poznałam mojego obecnego męża :)

Teraz, jako już ustatkowana trzydziestka z perspektywy czasu wiem, że dobrze było poczekać. Wtedy byłam szaloną studentką mieszkającą z rodzicami i nie do końca potrafiącą sprecyzować czego chcę od życia. Teraz jest inaczej. Wszystko mam - dom, praca, mąż, więc można świadomie podjąć ten krok dalej. Radości z tego, że będę mamą nie było końca. Szybko jednak radość zaczęła przekształcać się w niepokój. Strach. Panikę. Co to teraz będzie? Przecież teraz całe moje życie to będzie właśnie dziecko. Gdzie czas na siebie? Przecież ciągle będę musiała być rozsądna i świadoma tego, że ode mnie zależy życie mojego dziecka. Że ta mała istotka będzie na mnie polegać na każdym kroku. Będzie mi się przyglądać i ode mnie się uczyć. Czy ja aby na pewno jestem dobrym wzorem do naśladowania? Czy będę potrafiła przekazać jej zasady szczęśliwego i spokojnego życia? Czy wychowam ją na mądrą osobę? Czy nie popełnię jakiegoś błędu, który będzie mnie kosztował zaufanie mojego dziecka? Panika!!! Pełna panika najwyższego stopnia! Rany julek, po co mi to było! Znam ten świat, wiem przecież ile tu jest zagrożeń. Czy uda mi się ochronić i dobrze pokierować życiem mojego dziecka?


No i jest....depresja przedporodowa, która ujawniała się i ujawnia póki co raz na jakiś czas. Jak tylko zaczynam myśleć za dużo to od razu czarne chmury nad moją głową. Po co ja tak panikuje na zapas?
Lęk przed ubieraniem dziecka w śpioszki czy obcinaniem paznokci nie jest dla mnie jakiś paraliżujący. Poród sam w sobie wydaje mi się być na tyle naturalny, że nie panikuję na myśl o ostrych parciach i skurczach. Paraliż natomiast dopada mnie kiedy sobie myślę, że już na zawsze, że już do końca moich dni będę odpowiedzialna za kogoś kogo będę kochać bezgranicznie. Tyle razy słyszałam od mojej mamy "zobaczysz jak będziesz miała swoje dzieci" przy okazji różnych jej pretensji, że a to nie zadzwoniłam, a to nie byłam na czas, a to nie uważam...ciągle mi się wydawało, że ona się bez sensu martwi. Przecież jest ok, daje sobie rade. Ha! No i wpadłam! Teraz to ja jestem w tej sytuacji. Moja mama wie, że jestem już dorosła, poradziłam sobie w życiu. Wiem, że na pewno jest ze mnie dumna. Ale i tak się o mnie martwi jak tylko gdzieś wyjeżdżam, jestem chora czy teraz, gdy spodziewam się swojego dziecka. Ja jeszcze mojego maleństwa nie mam a już się martwię i niepokoję czy podołam. Czy to aby nie za szybko?

Nie jest tak, że dostrzegam same wady swojego obecnego cudownego stanu. Burza hormonów powoduje, że i na przypływ radości czasem nie ma rady. A skąd ta radość? A ze wspólnych spacerów, pierwszej kąpieli, pierwszych kroków, pierwszych słów. Nie mogę się doczekać tego wszystkiego, kiedy będę mogła obserwować jak moje dziecko się zmienia, dorasta, jak robi się samodzielne. Jak to czego je nauczę będzie potrafiło w życiu wykorzystać. Nie mogę się doczekać przytulasów, buziaków i czytania na dobranoc. Nie mogę się doczekać kiedy zobaczę w swoim dziecku siebie. Kiedy powiem, że jest podobne do mnie, bo ma moje oczy albo tak samo wywija usta gdy się złości jak ja. Pragnę tak wychować moje dziecko, żeby nigdy nie bało się ze mną rozmawiać, żeby mogło mi zaufać i zawsze na mnie liczyć. Żeby wszystkie niepokoje i problemy rozwiązywać wspólnie. Żeby nie dało się zwariować temu światu i było świadome, że w domu będzie mu zawsze najlepiej. 

I tak z tą burzą hormonów, od depresyjnych po wzruszające, staram się sobie radzić. I ani jedna książka, ani jedno forum, ani jedna złota rada w tej sytuacji nie pomoże. Bo wniosek mój z tych fanaberii ciążowych, tych 9 miesięcy (no...prawie ;)) noszenia pod sercem kruszynki, która rośnie i ma coraz więcej do zakomunikowania jest taki....Nie da się przygotować na macierzyństwo. Człowiek poczyta, posłucha a i tak nie wie co go czeka. Nie wie jak sobie da radę. Więc i ja czekam. Liczę podświadomie, że nie pęknę i dam radę. I że mój rozsądek będzie mi pomagał i że nie dam się zwariować. I że będę dobrą mamą. Najlepszą!


Wpis powstał przy współpracy z kilkoma łzami, gulami w gardle i nieprzespanymi nocami.

Przyszła (jeszcze 4 tygodnie) mama

Ania


You Might Also Like

21 komentarze

  1. Jestem mamą 30-latka...Jest dokładnie tak jak piszesz..Jesteś niebywale dojrzałą osóbką skoro nie myślisz o fikuśnych śpioszkach i odlotowym wózku tylko..no własnie..o Odpowiedzialności...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. wow....dziękuję, to strasznie miłe :)

      Usuń
  2. Miałam podobne odczucia, kiedy byłam w ciąży. Spakowałam torbę do szpitala, położyłam w kącie i za każdym razem jak na nią patrzyłam, myślałam: "wezmę tę torbę i wyjdę z nią a kiedy wrócę do domu, nic już nie będzie takie samo. To są rzeczy dla dziecka, ono będzie tu ze mną. Na zawsze!".
    Cały czas wudawało mi się, że czekam na jakiegoś gościa, dla którego to wszystko jest szykowne - pokój, łóżeczko, ubrania - i dopiero po chwili docierała do mnie świadomość, że ten gość zostanie ze mną na zawsze. I nie bałam się porodu, o nie! Bałam się tego "zawsze" i czy wychowam syna na dobrego człowieka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. czyli miałaś odczucia podobne do moich, mam nadzieje że jak się dzidzia urodziła to obawy zniknęły i teraz jest tylko super i ekstra :)

      Usuń
  3. Oczywiście, że będziesz najlepszą mamą :) świadczy o tym to, że się boisz :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. dzięki, mam nadzieje że zwalcze ten strach i skupie się na samych pozytywach :)

      Usuń
  4. instynkt matczyny to najlepszy doradca :-)
    Będzie dobrze super i czasem do bani ;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. no tak, czyli tak jak do tej pory, raz lepiej raz gorzej, ale już rodzinnie :)

      Usuń
  5. ja jeszcze tego nie doświadczyłam, jeszcze nie czekam ale jak tylko sobie pomyślę to już mam w głowie miliardy niepokojących mnie myśli, więc Ci się wcale nie dziwię tym bardziej, że już coraz bliżej :) zdrówka i dużo spokoju!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. no to życzę tobie teraz dużo spokoju, nie ma co na zapas się martwić ;)

      Usuń
  6. Warto wypoczywać, czytać książki... reszta przyjdzie sama.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. staram się :) teraz w 9 miesiącu przychodzi mi to najłatwiej bo na nic innego nie mam siły :)

      Usuń
  7. matką nie jestem ale ojcem owszem i wiem, że nie można się przygotować, ale za to potem na spontanie jest naprawdę fajnie także powodzenia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. nie mogę się doczekać tych wspólnych, fajnych chwil, oby jak najwięcej! :)

      Usuń
  8. Weszlam na ten wpis z ciekawości. . I co? Dokładnie mam takie same odczucia. Pomimo tego że jestem przyszła młoda mama (jeszcze tylko 3 tygodnie do konca) bo mam 20 lat to tez cholernie boje się tej odpowiedzialności za drugiego człowieka, że nie podołam i nie dam rady wychować synka na porządnego mężczyznę! I mimo że już tak niewiele zostało abym trzymała synka na rękach nadal walczę ze strachem a zarazem szczęściem. Ale damy rade! Jak nie my to kto? Dla naszych dzieciaczków musimy ��

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja tez przeczytałam wpis z ciekawości i hm..powiem ze mam tak samo. kilka dni temu skończyłam 29 lat o do końca rozwiązania mam 5 tygodni wiec tez juz lada moment.Natomiast miota mną takie strach i lęk. z jednej strony ciesze się i staram się przygotować a z drugiej strony boje się tego ze wrócę do domu i juz nie będzie tak samo .wtedy jiz będę dla tej małej istotnie kimś bez kogo nie da sobie rady, będę ta osoba oprócz męża która będzie wychowywać mów co dobre i złe ...ale już będę matka ta osoba która zawsze podziwiam jako ta która wytrzymała te moje i rodzeństwa wybryki itp..która mnie wychowała na dobrego człowieka. są lepsze i gorsze dni...boje się tych gorszych choć po przeczytaniu stwierdziłam ze to nie ja jedyna ;) powodzenia ! damy rady ! musimy

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. na pewno nie tyczy się to tylko ani ciebie ani mnie, jest nas więcej, ale to dobrze mieć obawy, znaczy że nam zależy, czyż nie? :)

      Usuń
  10. Cześć! Piękne imię Aniu :) Miło było Cię poznać w Gdyni! Czytam właśnie Twojego bloga i co raz bardziej mi się podoba :) Trzymam mocno kciuki za Ciebie i dzidziusia. Matki podobno zawsze dają radę- bo muszą ;) Do poczytania!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. oooo witam :) bardzo mi miło że wpadłaś i że się jako tako odnalazłaś :) mi również było bardzo miło Cię poznać, wpadam z rewizytą ;)

      Usuń
  11. Dasz radę, mamy które mają głowę na karku i serce na miejscu zawsze dają :)

    OdpowiedzUsuń

Obsługiwane przez usługę Blogger.